Debaty sejmoweVII Kadencja

Interpelacja w sprawie poziomów referencyjnych szpitali

   Rozporządzenie ministra zdrowia i opieki społecznej z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie krajowej sieci szpitali oraz ich poziomów referencyjnych doprowadziło do dyskryminacji mieszkańców małych miast i wsi w dostępności do świadczeń medycznych w zakresie opieki medycznej.    Fakt zamieszkiwania w dużym mieście automatycznie wpływa na wysokość finansowania leczenia pacjenta. Dla przykładu: dziecko leczone z powodu zapalenia oskrzeli w szpitalu powiatowym (szpitalu zaliczonym do I stopnia referencji) finansowane jest przez kasę chorych w kwocie 750 zł za cały proces leczenia, natomiast dziecko leczone z tego samego powodu w szpitalu zaliczonym do II stopnia referencji finansowane jest przez kasę chorych w kwocie 1300 zł.    Podobnie kształtuje się sytuacja w przypadku pacjentów hospitalizowanych np. z powodu zapalenia wyrostka robaczkowego, przepukliny czy innych nieskomplikowanych schorzeń. Wysokość środków przekazanych na leczenie jednego pacjenta na danym oddziale szpitalnym ma decydujący wpływ na jakość tego leczenia (rodzaj stosowanych leków, liczbę personelu medycznego zajmującego się chorym, warunki hotelowe czy wyżywienie pacjenta). Fakt zamieszkiwania w dużym mieście automatycznie wpływa na wysokość finansowania leczenia pacjenta, co niezgodne jest z konstytucją, gwarantującą równy dostęp do świadczeń medycznych.    Określenie referencyjności szpitali ma sens jedynie w przypadku szpitali specjalistycznych typu: szpital chorób płuc i gruźlicy, centrum onkologii itp. W przypadku pozostałych szpitali można jedynie wydzielić w ich obrębie poszczególne oddziały specjalistyczne typu: kardiologia, urologia itd. o II poziomie referencyjnym.    Sytuacja obecna powoduje, że nawet dobre szpitale powiatowe, które przeprowadziły restrukturyzację tak w wyposażeniu, jak i w zatrudnieniu oraz z powodzeniem realizują kontrakty zawarte z kasą co do liczby leczonych pacjentów, nie mają szans utrzymać się na rynku usług medycznych ze względu na zbyt niski stopień ich usług. Szpitale z większych miast, zaliczone do II stopnia referencji, realizując ten sam zakres, często przy gorszym wyposażeniu sprzętowym, są finansowane w wysokości 200% stawek.    Trudna sytuacja szpitala automatycznie wpływa na sytuację powiatu jako organu założycielskiego, odpowiadającego za zobowiązania swoich jednostek organizacyjnych.    W związku z powyższym interpeluję do pani minister, czy zasadny wydaje się fakt podziału sieci szpitali na poziomy referencyjne według wielkości miast, w których są zlokalizowane? Dlaczego szpitale zaliczone do I stopnia referencji muszą tracić na tym podziale?    Z poważaniem    Poseł Grzegorz Gruszka    Bydgoszcz, dnia 22 czerwca 1999 r.