Debaty sejmoweVII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie nakładania na kasy chorych obowiązku finansowania lecznictwa sanatoryjnego

   W nawiązaniu do interpelacji pana posła Seweryna Jurgielańca, przekazanej przy piśmie znak SPS-0202-1787/99 z dnia 22 kwietnia 1999 r., w sprawie nakładania na kasy chorych obowiązku finansowania lecznictwa sanatoryjnego, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów uprzejmie wyjaśniam, iż kasy chorych opracowały plan zakupów świadczeń z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego na rok 1999 na podstawie analizy wielu czynników, takich jak: potrzeby leczenia poszczególnych rodzajów schorzeń, grup wiekowych pacjentów, preferencji pacjentów i lekarzy kierujących na leczenie, danych epidemiologicznych, liczby wniosków dla poszczególnych grup schorzeń i liczby zwrotów w ubiegłych latach. Kasy chorych zakontraktowały dotychczas świadczenia z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego na ogólną kwotę 316 091 421,86 zł.    Niektóre kasy chorych faktycznie wykupiły mniejszą liczbę świadczeń w sanatoriach uzdrowiskowych w porównaniu z rokiem ubiegłym, przewidując zmniejszenie zapotrzebowania po wprowadzeniu od stycznia br. odpłatności za zakwaterowanie i wyżywienie, zwiększając jednocześnie zakontraktowaną liczbę skierowań do szpitali uzdrowiskowych zgodnie z preferencją bardziej intensywnych form leczenia uzdrowiskowego. Niejednokrotnie rozszerzono ofertę o podmioty, które do tej pory nie świadczyły tej formy usług, np. o byłe sanatoria branżowe, które często oferowały lepsze warunki finansowe i bogatszy pakiet usług. Kasy chorych dokonały również przesunięć w liczbie skierowań zakupionych w poszczególnych uzdrowiskach, które odbiegały od rozdzielnika skierowań MZiOS w latach ubiegłych. Stały rozdział miejsc na leczenie uzdrowiskowe nie uwzględniał bowiem potrzeb zdrowotnych pacjentów ani ich preferencji. Przykładem może być zbyt mała liczba skierowań na obszarach, na których większość pacjentów cierpi na schorzenia układu krążenia i narządu ruchu, do sanatoriów prowadzących leczenie tych schorzeń w ubiegłych latach. Przesunięcia dotyczyły również liczby zakupionych świadczeń w uzdrowiskach nizinnych i nadmorskich kosztem uzdrowisk górskich i podgórskich, zgodnie z życzeniami pacjentów, o czym może świadczyć liczba zwrotów skierowań do uzdrowisk górskich i podgórskich w ubiegłym roku.    Kasy chorych finansują świadczenia z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego, tak aby zabezpieczyć potrzeby swoich ubezpieczonych i ich preferencje w miarę posiadanych środków. Jest rzeczą oczywistą, że kasy chorych, które na swoich obszarze posiadają uzdrowiska wieloprofilowe, zawierają kontrakty przede wszystkim z tymi uzdrowiskami z uwagi na dogodność dojazdu - co jest częstym postulatem ubezpieczonych, szczególnie rodziców dzieci wysyłanych na leczenie uzdrowiskowe oraz osób starszych ubiegających się o skierowania do miejscowości w pobliżu miejsca zamieszkania.    Jest rzeczą niewątpliwą, że rynek usług uzdrowiskowych stał się rynkiem klienta. Kasy chorych są zobowiązane do dysponowania pieniędzmi swoich ubezpieczonych w sposób ekonomiczny. Świadczenia kontraktują zgodnie z rozpoznaniem potrzeb w zakresie lecznictwa uzdrowiskowego, dbając o zapewnienie ich dostępności i jakości. Są to jedyne kryteria, którymi się kierują przy zawieraniu umów. Finansowane są tylko zrealizowane świadczenia, a nie koszty związane z funkcjonowaniem uzdrowiska. Pokrywanie przez kasy chorych kosztów tzw. pustostanów jest niedopuszczalne. Tego typu roszczenia ze strony zakładów lecznictwa uzdrowiskowego są próbą przeniesienia na kasy chorych kosztów własnych związanych często z niegospodarnością i błędami w zarządzaniu, a to nie leży w gestii kas.    Preferowane są i będą w przyszłości te zakłady, które zapewniają odpowiedni standard usług, wydobywają surowce naturalne, znajdują się w uzdrowiskach o wyjątkowych walorach klimatycznych, oferują konkurencyjne ceny oraz znajdują akceptację pacjentów i kierujących lekarzy. Dlatego też kasy zawarły umowy z kilkoma jednostkami dotychczas nie finansowanymi przez MZiOS w zakresie swoich kompetencji, aczkolwiek liczba tych kontraktów jest znikoma, bowiem wynosi kilka procent w skali kraju. Zgodnie z posiadanymi informacjami kasy chorych zawarły również umowy na udzielanie ambulatoryjnych świadczeń zdrowotnych za pośrednictwem przychodni uzdrowiskowych prowadzonych przez dawne PPU.    Mam nadzieję, że przedstawione powyżej argumenty rozwieją pańskie wątpliwości i poruszone w piśmie problemy, a dane liczbowe dają pogląd na faktyczną sytuację w lecznictwie uzdrowiskowym.    Minister    Franciszka Cegielska    Warszawa, dnia 14 maja 1999 r.