Debaty sejmoweVII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie zasiłków i świadczeń przedemerytalnych

   W odpowiedzi na interpelację pana Andrzeja Słomskiego przesłaną przy piśmie z dnia 9 kwietnia 1998 r., znak: SPS-0202-451/98, w sprawie zasiłków przedemerytalnych i świadczeń przedemerytalnych uprzejmie informuję, co następuje:    Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (DzU nr 147, poz. 687) z dniem 1 stycznia 1997 r. w miejsce zasiłków dla bezrobotnych wypłacanych do czasu nabycia prawa do emerytury wprowadzone zostały zasiłki przedemerytalne i świadczenia przedemerytalne. Zgodnie z art. 8 ust. 6 pkt 2 powyższej ustawy prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego przysługiwało osobom spełniającym warunki do jego przyznania, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1997 r.) uprawnione były do zasiłku dla bezrobotnych do czasu uzyskania uprawnień emerytalnych. Z przepisu tego wyraźnie wynika, że osobie, która do 31 grudnia 1996 r. otrzymywała zasiłek dla bezrobotnych do czasu uzyskania prawa do emerytury, urzędy pracy powinny z urzędu przyznać zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne - bez potrzeby lub konieczności złożenia przez zainteresowane osoby wniosku w tej sprawie. Stanowisko takie wyrażone zostało także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, np. w wyroku NSA w Warszawie z dnia 1 lipca 1997 r. (sygn. akt II. SA 612/97).    Pragnę podkreślić, że zgodnie z przepisami art. 8 powołanej na wstępie ustawy wprowadzenie z dniem 1 stycznia 1997 r. zasiłków przedemerytalnych i świadczeń przedemerytalnych oraz zmian w zakresie przyznawania zasiłków dla bezrobotnych nastąpiło bez obniżania wysokości świadczeń otrzymywanych przed dniem wejścia w życie tych przepisów. Jeżeli np. dana osoba posiadała przyznane przed dniem 31 grudnia 1996 r. prawo do zasiłku dla bezrobotnych do czasu uzyskania uprawnień emerytalnych w wysokości 75% wynagrodzenia obliczonego według zasad dotyczących ustalania podstawy wymiaru emerytury i zasiłek ten wynosił w dniu 31 grudnia 1996 r. np. 1250 zł, to w takiej wysokości z dniem 1 stycznia 1997 r. powinien zostać przyznany tej osobie zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne. Kwota ta powinna być następnie co kwartał waloryzowana na zasadach określonych w ustawie, dotyczącym zasiłków dla bezrobotnych. Według posiadanych informacji, w woj. kieleckim nie było przypadków zmniejszania przez rejonowe urzędy pracy z dniem 1 stycznia 1997 r. wysokości zasiłku dla bezrobotnych z powodu przyznania z tym dniem zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego.    Jednocześnie nadmieniam, że przekształcenie z dniem 1 stycznia 1997 r. zasiłków wypłacanych do czasu nabycia prawa do emerytury w zasiłki przedemerytalne lub świadczenia przedemerytalne połączone było ze zwolnieniem osób, które uzyskały do nich prawo, z obowiązku potwierdzania - jak bezrobotni - swej gotowości do podjęcia pracy i wynikających z tego sankcji. Równocześnie zgodnie z przepisami ustawy od zasiłków przedemerytalnych i świadczeń przedemerytalnych urzędy pracy nie opłacają składek na ubezpieczenie społeczne. Dlatego też okres ich pobierania nie jest traktowany jak ˝okres składkowy˝ w rozumieniu przepisów emerytalnych. Zaliczany jest natomiast jako ˝okres nieskładkowy˝. Biorąc powyższe pod uwagę trudno jest mówić o ˝rekompensatach˝ dla osób ˝pokrzywdzonych˝ z tytułu wprowadzonych przedmiotową ustawą zmian.    Ponadto uprzejmie informuję, że w dniu 24 marca br. przyjęty został przez rząd projekt ustawy o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (druk nr 257) przewidujący m.in. wprowadzenie korzystniejszych zmian w zakresie dotyczącym zasiłków przedemerytalnych i świadczeń przedemerytalnych. Złożone zostały także poselskie projekty (druk nr 129 i nr 188) dotyczące przedstawionej w interpelacji pana posła Andrzeja Słomskiego problematyki.    O zakresie ostatecznych zmian, jakie zostaną wprowadzone w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zadecyduje Sejm RP.    Minister    Longin Komołowski    Warszawa, dnia 30 kwietnia 1998 r.