Debaty sejmoweVII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie zwiększenia dotacji celowej na dofinansowanie wypłat dodatków mieszkaniowych w 1999 r.

   Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na pismo pana marszałka z dnia 14 czerwca 1999 r., nr SPS-0202-2047/99, dotyczące interpelacji pana posła Edmunda Sroki w sprawie zwiększenia dotacji celowej na dofinansowanie wypłat dodatków mieszkaniowych w 1999 r., przedstawiam następujące wyjaśnienia:    Zgodnie z ustawą z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych wypłata dodatków mieszkaniowych jest zadaniem własnym gmin. Na dofinansowanie realizacji tego zadania - stosownie do art. 45 ust. 2 ww. ustawy, gminom przysługuje dotacja z budżetu państwa w granicach kwot określonych na ten cel w ustawie budżetowej. Wojewodowie udzielają dotacji gminom proporcjonalnie do zapotrzebowania na dotacje wynikającego z ich wniosków. Gminy mają do wyboru, zgodnie z omawianą ustawą, dwa sposoby obliczania zapotrzebowania na dotacje na wypłatę dodatków mieszkaniowych. Mogą zatem wybrać ten sposób, który w ich ocenie wydaje się być korzystniejszy.    Pierwszy sposób ustalania zapotrzebowania uwzględnia strukturę zasobów mieszkaniowych w gminie. Wysokość dotacji zależy od procentowego udziału dodatków mieszkaniowych, wypłaconych użytkownikom lokali zamieszkującym w poszczególnych rodzajach zasobów mieszkaniowych, w ogólnej kwocie dodatków mieszkaniowych w danym kwartale. Dotacje budżetowe w mniejszym stopniu finansują wypłatę dodatków mieszkaniowych dla najemców lokali mieszkalnych stanowiących własność gminy, natomiast mają większy udział w zasilaniu wypłat dodatków dla osób zamieszkujących w innych zasobach.    Drugi sposób, oparty na formule dochodowej, polega na określeniu zapotrzebowania na dotację w wysokości różnicy pomiędzy kwotą dodatków mieszkaniowych a kwotą stanowiącą iloczyn wskaźnika procentowego określonego w zależności od kategorii gminy i należnych podstawowych dochodów podatkowych. Dotacje budżetowe są tym większe, im niższe są należne podstawowe dochody podatkowe za rok bazowy (w przeliczeniu na 1 mieszkańca) w porównaniu do średniej kwoty tych dochodów dla gmin danej kategorii. Podziału dotacji na województwa, zgodnie z art. 45 ust. 2 cytowanej na wstępie ustawy, dokonuje prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Decyzje te poprzedzone są analizą zapotrzebowań na ww. dotacje, złożonych przez wojewodów.    Jednocześnie informuję, że od początku funkcjonowania ustawy, wskaźnik udziału dotacji w finansowaniu wypłat dodatków mieszkaniowych kształtuje się - w skali kraju - na poziomie ok. 50%. Oznacza to, że gminy i budżet państwa w równym stopniu partycypują w wydatkach na omawiany cel. Jednak ww. wskaźnik jest różny w poszczególnych województwach (a tym samym i w gminach) i wynosi - wg danych za 1998 r. - od ok. 37% w woj. wałbrzyskim i krakowskim do ok. 70% w woj. łomżyńskim i ok. 75% w woj. suwalskim. Przyczyną tych różnic są przede wszystkim odmienne w poszczególnych gminach struktury własnościowe zasobów mieszkaniowych oraz różny poziom należnych dochodów podatkowych gmin. Wielkości te, zgodnie z wyjaśnionymi wyżej metodami określania przez gminy zapotrzebowania na dotacje, determinują zakres pomocy budżetu państwa z omawianego tytułu.    Pragnę jeszcze dodać, że w przypadku ˝niedoszacowania˝ przez gminy zapotrzebowania na dotacje na dodatki mieszkaniowe na dany kwartał, mogą one wystąpić do wojewody z wnioskiem o uzupełnienie niedoboru środków budżetowych do wysokości kwoty wynikającej z rozliczenia dotacji za ten kwartał. Przepisy ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych nie przewidują możliwości przekazywania gminom, na ich indywidualny wniosek, dodatkowych środków z budżetu państwa ponad wielkość kwoty dotacji obliczonej według jednego z wyżej określonych sposobów.    Z wyrazami szacunku    Podsekretarz stanu    Rafał Zagórny    Warszawa, dnia 30 czerwca 1999 r.