Debaty sejmoweVII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie trudnej sytuacji wojskowych zakładów leczniczych po wprowadzeniu ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym i znowelizowanej ustawy o zakładach opieki zdrowotnej

   Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Jana Sieńki w sprawie trudnej sytuacji wojskowych zakładów leczniczych po wprowadzeniu ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym i znowelizowanej ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (924), proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.    Na wstępie chciałbym podziękować za zainteresowanie pana posła tą problematyką, a jednocześnie niech mi będzie wolno zauważyć, że większość problemów aktualnie występujących w wojskowych zakładach leczniczych jest analogiczna, jak w innych samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej (sp zoz).    W trakcie tworzenia wzmiankowanych ustaw odpowiedzialny za zabezpieczenie medyczne żołnierzy sił zbrojnych Zarząd Wojskowej Służby Zdrowia Sztabu Generalnego informował ówczesnych decydentów o przewidywanych skutkach włączenia wojskowej służby zdrowia w system powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, a także o konsekwencjach utworzenia samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej na bazie wojskowych zakładów leczniczych. Niestety przedstawiane argumenty nie znalazły, z różnych powodów, zrozumienia i ponosimy teraz tego konsekwencje.    Jednocześnie należy stwierdzić, iż w roku 1998 minister obrony narodowej, przygotowując podległe mu zakłady do wejścia w nowy system, musiał przestrzegać zarówno obowiązującego prawa, jak również liczyć się z możliwościami budżetu MON. Godzi się jednak nadmienić, że zakłady opieki zdrowotnej resortu obrony narodowej nie były gorzej przygotowane do reformy niż zakłady innych resortów, pomimo że czas, jaki mogły poświęcić temu zadaniu, był zdecydowanie krótszy, a ponadto nie były zadłużone.    Zgadzam się z panem posłem w kwestii negatywnych efektów reformy odnoszących się do sytuacji żołnierzy zawodowych pełniących służbę w sp zoz resortu obrony narodowej. Rozwiązania prawne (niespotykane w innych państwach), szczególnie dotyczące zasad finansowania ich uposażenia, powodują niepożądane konsekwencje zarówno dla samych żołnierzy lekarzy, jak i placówek służby zdrowia, które ich zatrudniają.    Odrębnym, ale jakże istotnym problemem podniesionym w interpelacji, są zasady finansowania przez Branżową Kasę Chorych dla Służb Mundurowych (BKChSM) świadczeń zdrowotnych udzielanych przez resortowe sp zoz. Kontrakty zawierane przez tę kasę są niewystarczające do pokrycia kosztów utrzymania zakładów, ale, co należy podkreślić, wynikają z obowiązującego prawa. Zasady ich zawierania nakazują bowiem stosowanie tych samych kryteriów w stosunku do wszystkich podmiotów zgłaszających się do konkursu ofert i nie pozwalają na preferowanie resortowych zakładów opieki zdrowotnej. Niezrozumiała jest natomiast i budząca niepokój postawa regionalnych kas chorych, które właściwie wcale nie zawierają kontraktów na świadczenia zdrowotne z wojskowymi sp zoz. BKChSM zawiera takowe ze sp zoz innymi niż resortowe. Powoduje to, że finansowanie przez tę kasę resortowych zakładów jest niewspółmierne niskie do ich możliwości świadczenia usług zdrowotnych.    Sytuacja, tak wnikliwie scharakteryzowana przez pana posła Jana Sieńkę, była rzeczywiście trudna. Ustawa z dnia 20 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym oraz niektórych innych ustaw (DzU nr 88, poz. 961) stworzyła podstawy prawne podjęcia stosownych zmian. Powstała ustawowa możliwość przekształcenia niezbędnych dla resortu obrony narodowej sp zoz w zakłady budżetowe mające prawo zawierania kontraktów z kasami chorych. Trwają również prace nad projektem zmian zasad finansowania żołnierzy zawodowych pełniących służbę w wojskowych zakładach opieki zdrowotnej. Rada kasy podejmuje działania mające na celu, w ramach obowiązującego prawa, zmianę postawy zarządu BKChSM w stosunku do resortowych sp zoz.    Jednocześnie niech mi wolno będzie zwrócić uwagę na fakt postępującej redukcji potencjału Sił Zbrojnych RP, która skutkować musi również zmniejszeniem liczby utworzonych przez ministra obrony narodowej zakładów opieki zdrowotnej. Dokonuje się także redukcji stanowisk wojskowych w omawianych zakładach, co w konsekwencji doprowadzi do sytuacji, że będą one występowały jedynie w 6-8 zakładach. W pozostałych pozostaną tylko stanowiska dla pracowników cywilnych i, w zależności od woli ustawodawcy, zostaną one w strukturach MON lub przejdą w inne podporządkowanie.    Stosownie do zapisów przywołanej powyżej nowelizacji ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, a także zmian dokonanych w niej i w ustawach o powszechnym obowiązku obrony RP oraz służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (ustawą z dnia 21 grudnia 2001 r.) - z dniem 1 stycznia 2003 r. świadczenia zdrowotne udzielane wszystkim żołnierzom Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej będą finansowane z budżetu Ministerstwa Obrony Narodowej. W związku z tym resort przygotowuje obecnie stosowne akty prawne niezbędne do wykonania zapisów ustawowych.    Odnosząc się do kwestii dostosowania poziomu zabezpieczenia medycznego Sił Zbrojnych RP do standardów NATO, pomijając pewne uwarunkowania leczenia na poziomie szpitalnym (które w znacznym stopniu zostaną zniesione w 2003 r.), należy stwierdzić, że wojskowa służba zdrowia swoim przygotowaniem fachowym oraz umiejętnościami organizacyjnymi w niczym nie ustępuje naszym sojusznikom, a często ich przewyższa. Najlepszym tego dowodem był poziom zabezpieczenia medycznego wszystkich żołnierzy biorących udział w ćwiczeniu Strong Resolve 2002.    Przekazując powyższe wyjaśnienia, pragnę wyrazić nadzieję, że uzna je pan marszałek za wystarczające.    Łączę wyrazy szacunku    Minister    Jerzy Szmajdziński    Warszawa, dnia 11 kwietnia 2002 r.