Debaty sejmoweVII Kadencja

Interpelacja w sprawie ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw w zakresie art. 17 ust. 1 i 2 pkt 2

   Szanowny Panie Ministrze! Zmiana brzmienia art. 17 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 tożsamego artykułu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opublikowana w Dzienniku Ustaw z dnia 30 listopada 2002 r. (nr 200, poz. 1683), budzi poważne obawy nie tylko wśród osób zobowiązanych do uiszczania opłaty miejscowej, ale także jest źródłem niepokoju odczuwanego przez właścicieli zakładów uzdrowiskowych oraz sanatoriów.    Stanowisko Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w odniesieniu do zaistniałej sytuacji jest również dalekie od optymizmu.    Nowelizacja powyżej cytowanej ustawy nałożyła obowiązek pobierania opłaty miejscowej od osób fizycznych, przebywających dłużej niż dobę w celach wypoczynkowych, zdrowotnych, turystycznych oraz szkoleniowych w miejscowościach posiadających korzystne właściwości klimatyczne, walory krajobrazowe oraz warunki umożliwiające pobyt osób w tych miejscach, adekwatnie do powyższych celów (art. 17 ust. 1).    Ponadto zlikwidowano dotychczasowe zwolnienie z obowiązku uiszczania opłaty miejscowej przez osoby przebywające w zakładach uzdrowiskowych oraz sanatoriach (art. 17 ust. 2 pkt 2).    Zakład Ubezpieczeń Społecznych, który w myśl § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2001 r. (DzU z 2001 r. nr 131, poz. 1457) w sprawie szczegółowych zasad i trybu kierowania przez ZUS na rehabilitację leczniczą oraz udzielania zamówień na usługi rehabilitacyjne został zobowiązany do ponoszenia całkowitego kosztu rehabilitacji leczniczej ubezpieczonego albo rencisty, łącznie z kosztami zakwaterowania, wyżywienia oraz przejazdu z miejsca zamieszkania do ośrodka rehabilitacyjnego i z powrotem, uwzględniając status quo, prawdopodobnie będzie zmuszony partycypować w kosztach związanych z obowiązkiem regulowania opłaty miejscowej.    Choć zakres podmiotowy zobowiązanych jest sprecyzowany, może zdarzyć się, że dojdzie do kolizji teorii z praktyką oraz że będą zachodziły różne okoliczności utrudniające wyegzekwowanie należnej opłaty od osoby, która powinna ją uiścić.    Mając powyższe na uwadze, zastanawiające jest, jakie będą konsekwencje nieściągnięcia przedmiotowych należności od osób przebywających w sanatoriach lub zakładach uzdrowiskowych, zarówno dla tych podmiotów, jak i dla Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.    Kto i w jakim stopniu poniesie odpowiedzialność za nieuregulowane należności z tytułu opłaty miejscowej?    Mając niniejsze na uwadze, uprzejmie proszę pana ministra o udzielenie odpowiedzi na powyższe pytania.    Łączę wyrazy szacunku    Poseł Zbigniew Janowski    Warszawa, dnia 28 stycznia 2003 r.