Debaty sejmoweVII Kadencja

Interpelacja w sprawie braku promocji rolnictwa polskiego w planach Roku Polskiego na Ukrainie oraz opóźnień w przygotowaniach organizacyjno-programowych tego przedsięwzięcia

   Panie Premierze! Rok Polski na Ukrainie ze względu na charakter stosunków z Ukrainą powinien być wydarzeniem, które wniesie wiele nowych jakości w nasze wzajemne relacje w różnych dziedzinach życia. Aby tak się stało, to wielopłaszczyznowe przedsięwzięcie winno być przygotowane przez różnorodne gremia i środowiska, koordynowane przez ośrodek, który będzie miał wizję przebiegu i świadomość celów tego wysiłku ze strony państwa polskiego, a mam nadzieję, także w znacznym stopniu państwa ukraińskiego. Program Roku Polskiego nie może być jedynie ˝składanką˝ inicjatyw, które rutynowo realizują niektóre samorządy wojewódzkie, powiatowe czy nawet gminne.    Jak na razie nieznane są żadne sugestie organizatorów Roku co celów, jakie ma osiągnąć to przedsięwzięcie w wymiarze ogólnokrajowym i międzynarodowym. Nie znamy też adresatów naszej, znajdującej się w fazie ˝przymiarek˝, oferty programowej, a na pewno wśród nich, oprócz tradycyjnych miejsc (Lwów, Kijów, Łuck),powinny być wielkie aglomeracje i różne środowiska Ukrainy Wschodniej. Wydaje się celowe określenie głównych organizatorów w poszczególnych blokach tematycznych.    Szczególnej jednoznaczności wymaga wskazanie źródeł finansowania i decydentów w kwestii wydatkowania zgromadzonych środków.    W tych bardzo ogólnych założeniach programowych, jakie są obecnie dostępne, zauważam brak planów wykorzystania możliwości promocyjnych organizacji polskich na Ukrainie oraz szkół z polskim językiem nauczania i mediów polskojęzycznych. To jest przecież potencjał nie do pogardzenia.    W żadnym dokumencie i podejmowanych przez organizatorów dyskusjach nie dostrzegam nawet śladów myślenia o rolnictwie polskim, a zwłaszcza o możliwościach promocyjnych tej dzedziny gospodarki: Nie trzeba nikogo porzekonywać, że polskie osiągnięcia i doświadczenia w dziedzinie sadownictwa, warzywnictwa, przemysłu przetwórczego, leśnictwa i agroturystyki mogą być czynnikiem stymulującym chęć współpracy ze strony ukraińskich partnerów w tych branżach. Np. formuła ˝polskiego stołu˝ z pewnością byłaby atrakcyjnym fragmentem różnych targów, a przyciągnięcie do współpracy w realizacji sfery rolniczo-społecznej Roku polskiego takich organizacji, jak Krajowy Związek Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych oraz związków spółdzielczych różnych branż da gwarancję efektownej i efektywnej prezentacji. Oczywiście trudno sobie wyobrazić prezentację polskiej wsi i jej dorobku bez udziału społecznego ruchu artystycznego z tym środowiskiem związanego (zespoły folklorystyczne, twórcy ludowi itp.). Obecność przepięknego polskiego folkloru nie jest synonimem zaściankowości, jak to próbują nam wmawiać niektórzy tzw. znawcy zagadnienia. Ukraina jest krajem o bogatym folklorze własnym i naród ukraiński dobrze przyjmuje także polską kulturę ludową.    Rok polski na Ukrainie mimo pewnych opóźnień, o których wyżej, ma szansę wnieść wiele trwałych wartości w nasze stosunki z bliskim nam sąsiadem. Ale to jest możliwe tylko wtedy, gdy do realizacji tych zamierzeń zostanie włączony szeroki krąg kompetentnych osób i cały szereg instytucji, które już teraz dysponują dobrym rozeznaniem obszaru i środowisk, do których ma być skierowana nasza oferta.    W świetle powyższego pragnę zapytać pana premiera:    Czy zdaniem pana premiera promocja polskiego rolnictwa i branż okołorolniczych nie powinna stać się jednym z priorytetowych zadań Roku Polskiego na Ukrainie?    Czy w przygotowaniach organizacyjno-programowych Roku Polskiego na Ukrainie zostaną uwzględnione możliwości promocyjne organizacji polskich na Ukrainie oraz szkół z polskim językiem nauczania i mediów polskojęzycznych?    Czy postulat społecznej dyplomacji w odniesieniu do Roku Polskiego nie powinien znaleźć większego zrozumienia u urzędowych organizatorów tego przedsięwzięcia?    Z poważaniem    Poseł Tadeusz Samborski    Warszawa, dnia 16 lutego 2004 r.